13. september 2007 22:13 (1 lesandi hefur sagt álit sitt)

Allt er gott sem endar vel...

Jæja, gott fólk. Þetta mun vera lokapósturinn minn á þessu bloggi – ekki það að ég hafi verið mjög aktíf hérna upp á síðkastið.

Það hefur nefnilega verið nóg að gera hjá mér upp á síðkastið, enda ekki við öðru að búast – ég var að útskrifast um síðustu helgi. Þannig að þetta er búið að vera ansi strembið sumar, sérstaklega þar sem það var þrautin þyngri að koma sér inn úr öllu góða veðrinu til þess að setjast við skólabækurnar.

En einhvernveginn virðist mér samt hafa tekist það, þar sem ég get verið ansi stolt af árangri mínum í sumar. Og ég allavega útskrifaðist... þó ég hafi verið orðin ansi stressuð yfir BA ritgerðinni á tímabili. Ég lét mér hinsvegar detta það snilldarráð í hug að fá lánaðan sumarbústað fjölskyldunnar og fór þangað til að sitja og skrifa í næði, og það dugði til þess að ritgerðinni var að mestu lokið fimm dögum fyrir skil.

Svo hefur maður bara verið í skemmtilegheitum síðan – ég fór með mömmu minni á útsaumsnámskeið í Englandi, las skemmtilegar bækur, hitti vini mína og horfði á sjónvarpið. Ég er búin að setja heimsmet í dútli síðustu daga. Svo var vinkona mín að gifta sig og þetta eru bara búnir að vera mjög rólegir dagar.

En allt tekur enda og rólegheitin líka. Ég er nefnilega á leiðinni til Tékklands aftur á mánudaginn næsta og á eftir að pakka og þvo þvotta og finna út úr ýmsum hlutum. En ég reikna svosem fastlega með að það reddist allt saman eins og venjulega. Í Tékklandi er ég að fara að læra Evrópufræði. Er búin að fá stundatöflu og vona bara að fögin séu jafn skemmtileg og þau líta út fyrir að vera.

En þar sem ég er nú að fara í ný verkefni og nýjan skóla þarf ég líka nýtt blogg. Ég er búin að setja upp blogg á http://ferdalangur.wordpress.com/ þar sem ég mun væntanlega blogga um enn fleiri ævintýri Elínar í Tékklandi. Þannig að það má fylgjast með mér þar, þó það sé nú ekkert komið þar inn enn...

Annars þakka ég bara þeim sem hafa lesið gegnum tíðina og fyrir mig á Bifröst. Þetta eru búin að vera æðisleg tvö ár.

Bestu kveðjur

Elín Arna

meira...

16. maí 2007 00:53

Lýðræði í verki.

Ég fékk fyrst að kjósa vorið 2003. Þetta var vorið sem ég bjó úti í Prag í fyrsta skipti og ég áttaði mig einn daginn á því að ég yrði að kjósa utankjörstaðar - sem auðvitað þýddi að ég varð að leita uppi íslenska ræðismanninn í Prag. Við mæltum okkur mót á Restaurant Reykjavík, veitingastaðnum sem íslenski ræðismaðurinn rekur.

Ég man vel eftir þessum eftirmiðdegi. Ég kom heim úr skólanum klukkan eitt, fór í bað og klæddi mig svo í sparifötin og málaði mig. Mér fannst ekki annað viðeigandi - ég var jú að fara að kjósa! Svo tók ég neðanjarðarlestina niður í bæ, og rölti niður Wenceslaus torgið í átt að Karlsbrúnni. Ég kom við í bókabúð og keypti mér kilju, og keypti mér skó í uppáhalds skóbúðinni minni.

Ég mætti á veitingastaðinn á tilsettum tíma, en Herra Ræðismaðurinn var því miður fastur í umferðarhnút fyrir utan borgina. Það gerði ekkert til - íslenski yfirþjónninn á staðnum setti mig niður á besta borðið á staðnum með þá stærstu súkkulaðiköku sem ég hef á ævinni séð til að halda mér félagsskap á meðan ég biði.

Svo kom ræðismaðurinn, og ég fyllti út algert fjall af eyðublöðum. Svo lokaði hann mig inn í skrifstofunni sinni, rétt á meðan ég skrifaði listabókstafinn sem ég vildi, atkvæðið mitt var sett ofan í umslag, og það var það.

Ég átti alls ekki von á því að lenda í ævintýrum síðasta laugardag. Því síður átti ég von á því að geta farið og eytt peningum í bókabúðum og skóbúðum - það er ekki eins ódýrt að lifa á Íslandi og í Tékklandi. Ég klæddi mig hinsvegar uppá.

Eftir töluverða pólitíska tilvistarkreppu ákvað ég á endanum að ég væri of ung og með of mikið af hugsjónum til þess að fórna samvisku minni á altari tölfræðinnar og kaus Íslandshreyfinguna, í einlægri von um að koma einhverjum að.

Ég var búin að vera dálítið viðloðandi Íslandshreyfinguna - hef skipst á tölvupóstum við innanhússfólk og farið á fundi og slíkt - og bauð mig þessvegna fram í einhverja smávegis hjálp á kjördag. Upprunalega planið var að setja mig í símsvörun, en það atvikaðist þannig að við enduðum tvær saman í bíl í því verkefni að keyra fólk á kjörstað.

Og við lentum í ævintýri.

Frúin sem við höfðum verið beðnar um að keyra var 89 ára og nýstaðin upp úr lungnabólgu. Hún var líka greinilega vön því að á hana væri hlustað og að fólk hlýddi hennar ráðum.

Hún vildi kjósa í Ráðhúsinu, sem var ekki hægt, þar sem hún hafði flutt á Sléttuveginn á síðasta kjörtímabili og átti að kjósa í Breiðagerðisskóla. Þegar hún heyrði að Ráðhúsið var ekki hennar kjörstaður var hún næstum því hætt við, en fékkst þó út í bíl. Við ókum sem leið lá inn í Breiðagerðið - ekki nógu hratt, að því sem mér heyrðist. Í Breiðagerðisskóla reyndi ég að fá lánaðan hjólastól, en hann var í notkun og þessvegna þurfti að bíða eftir honum. Ég beið, en Sólborg varð eftir hjá frúnni sem fékk innilokunarkennd ef hún var skilin ein eftir inni í bíl.

Okkur heppnaðist eftir dúk og disk að fá hjólastól og koma frúnni inn í sína kjördeild. Þar kaus hún og svo skutluðum við henni heim - með viðkomu í blómabúð, þar sem hana langaði til að kaupa blóm til að gefa vinkonu sinni sem hafði boðið henni í mat.

Við vorum einn og hálfan tíma með frúnni. En allan tímann, þrátt fyrir að henni yðri kalt, og hún yrði að bíða eftir hjólastólnum var hún ákveðin í að kjósa, þó það yrði hennar síðasta verk. Þetta var hennar atkvæði, og þó hún ætti eiginlega ekkert erindi fram úr rúminu skyldi hún greiða það sínum manni.

Ég dáðist dálítið að henni, þó að á tímabili værum við orðnar pínu geðveikar á henni. Ég vona að ég verði svona hörð af mér þegar ég verð gömul.

En kannski ekki alveg svona geðvond.

Kv. Elín

meira...

27. apríl 2007 15:30 (1419 lesendur hafa sagt álit sitt)

Dæmigert

Það er náttúrlega alveg dæmigert að ég var búin að láta mér detta í hug fullt af skemmtilegum hlutum sem væri gaman að skrifa um blogg, en svo um leið og ég sest niður og opna ritvinnslugluggan man ég ekki neinn af þeim.

En þannig er nú það. Ég er ekki í fyrsta námskeiðinu á sumarönn. Tók þá meðvituðu ákvörðun að taka mér frekar eitt púst-frí eftir Missó heldur en að fara beint í kúrs, þó mér þætti hann áhugaverður. Og ég má sko vera fegin, allir hinir eru geðveikt mikið að læra fyrir þennan kúrs.

"Það er svo merkilegt hvað er alltaf mikið að gera hjá manni þegar maður hefur ekkert að gera," sagði kærastinn minn í fyrradag og hitti þar naglann á höfuðið. Nú þegar ég er ekki að fara yfirum í prófum eða að vasast í missó koma upp á yfirborðið ýmsir hlutir sem ég hef verið að ýta á undan mér í nokkurn tíma. *hóst* herbergishreingernig *hóst*

Ég lét þó ganga fyrir að sækja um áframhaldandi nám. Fann tvo skóla í Tékklandi sem mig langaði að komast í og sótti um báða með tilheyrandi tilþrifum; CV-skrifum, meðmælabréfsöngli og beiðnum um gögn héðan og þaðan. Annar skólinn vildi fá "Letter of Motivation", þar sem ég átti í 500 orðum að gera grein fyrir sjálfri mér, fyrra námi, framtíðarplönum og ýmsu fleira. Það reyndist þrautin þyngri, en það er gott að eiga góða að: ein af blogg-vinkonum mínum af gamla blogginu mínu er Doktor í stjórnmálafræði í Bandaríkjunum og hún las bréfið yfir fyrir mig svo það kæmist nú skammlaust frá mér.

Það er nú ægilega þægileg tilfinning að vera að mestu leyti búin að tækla það sem þarf að skila innan aðkallandi tímamarka. Næst er það rannsóknaráætlun fyrir BA, en svo fæ ég frí frá því að þurfa að gera mikil tímaplön.

Mig er farið að hlakka til að fara út í BA ritgerð, enda er ég búin að velja mér mjög skemmtilegt efni sem ég hef brennandi áhuga á; Tékkland og efnahagssögu þess. (Er einhver hissa?)

Ég komst að þeirri niðurstöðu að ég hef gaman af hagsögu í Missó. Hagsaga er eitthvað sem flestir hagfræðisinnaðir vinir mínir hata af ástríðu, svo mér þykir það frekar fyndið.

Missó gekk annars vel hjá okkur, að mestu leyti. Alltaf sama tímahrakið, en það er nú bara farið að komast upp í vana; ákveðinn kúltúr fólginn í því að vaka fram á Mánudag, allir farnir að vita hvaða örvandi efni hentar þeim best, og flestir komnir í æfingu hvað varðar að drekka rótsterkt kaffi.

Málsvörn gekk ágætlega, skyggði reyndar svolítið á hana hjá mér, eiginlega í bókstaflegri merkingu. Vaknaði nefnilega þann morgun með vægt mígrenikast. Venjulega fer ég ekki fram úr rúminu á svoleiðis dögum, en maður þarf helst að vera stórslasaður til að fara ekki í eigin málsvörn, svo ég skreiddist fram úr. Þegar við komum hinsvegar inn í málsvarnarstofuna sem við áttum að vera í var mér allri lokið; það var allt of bjart þar inni og ég svo ljósnæm að ég þoldi varla við. Á endanum leysti ég málið með því að fá lánuð sólgleraugu og vera með þau í málsvörn, og leið eins og fábjána allan tímann. Svona er lífið.

En ég held að ég fái ekki frið til að blogga mikið lengur; ég er nefnilega á kaffihúsi í Smáralind að pikka - kvenfólkið í fjölskyldunni ætlar að hittast hér, og ég er snemma í því. Skrifa meira seinna!

meira...

16. apríl 2007 03:10 (1414 lesendur hafa sagt álit sitt)

Mér er orðið ljóst...

...að fólk sem flytur inn hluti eru ekki innflytjendur.

...að andstæðan við uppgang er ekki niðurgangur.

...að niðurfall og niðursveifla er ekki sami hluturinn.

Svona er það þegar maður vakir of lengi í einu.

meira...

14. apríl 2007 04:58

Misserisverkefni.

Ég uppgötvaði það um tíuleytið í gærkvöldi að ég hafði yfirgefið Útgarðinn í ósamstæðum sokkum. Þá var ég búin að vera í þeim allan daginn, og satt best að segja er ég ennþá í þeim, núna þegar klukkan er rétt nýorðin fimm. Vegna þess að ég er ekki enn farin að sofa.

Já, lífið hjá misserishóp P er enginn dans á rósum þessa dagana. Ég er reyndar bara ein hérna að gaufast niðri í skóla, allir hinir eru heima að sofa. Við höfum nefnilega yfirlesara sem á að fá þann texta sem við erum komin með í fyrramálið, en þegar að klukkan var orðin eitt var textinn ennþá í kringum tuttugu mismunandi skjölum í sex mismunandi tölvum.

Og þá meina ég sko eitt eftir miðnætti. Þannig að sú ákvörðun var tekin að ég yrði eftir og gerði heiðarlega tilraun til að berja saman textanum í einhvert samhengi, þar sem ég hef jú sæmilega hæfileika á því sviði, og töluverða hæfileika á því sviði að vaka endalaust.

Mér er hinsvegar orðið illt í bakinu, sem er yfirleitt til marks um það að nú sé kominn tími til að fara að sofa. Ég hugsa að ef mér yrði ekki svona illt í bakinu við að vaka lengur en 16 tíma á sólarhring myndi ég gera mikið meira af því. Ég er alger náttugla - en á hinn bóginn kemur að ég þarf þrjár vekjaraklukkur og símhringingu til að vakna á morgnana, og stundum dugar það ekki einusinni til.

Mamma mín heldur því fram að þetta sé eitthvað sálrænt sem ég eigi vel að ráða við að breyta, en ég man vel eftir því að þegar ég var tíu ára fór ég í Kaldársel í sumarbúðir og þá var einusinni skemmtiatriði á kvöldvöku um það hvað það væri erfitt að vekja mig.

Svona náttugluháttur kemur sér hinsvegar afskaplega vel í missóvinnu. Aðrir hlutir sem koma sér vel í missóvinnu eru gríðarleg þolinmæði, mikil skipulagshæfni (sem fólk hunsar svo algerlega allan tímann), í kringum sex kíló af nammi, kímnigáfa (helst fyrir neðan beltisstað), kaffikort frá Kaffi Bifröst, tölva sem frýs ekki á ögurstundu, góð sambönd á bókasafni Bifrastar, hálf ekra af finnskum skógi (til að prenta á), áskrift að ordabok.is og framsýnin til að velja ekki hagfræðiverkefni.

Ekkert okkar hafði þetta síðasttalda, í þettað skiptið.

En svo er þetta ægilega gaman svona þegar það fer að klárast. Og þegar maður er búinn að prenta og skila þá verður maður svo montinn. Ég er til dæmis ennþá montin af síðasta hagfræðiverkefni sem ég vann. Ég skil ekki orð í því lengur, en það er bara skemmtilegra.

Og nú er farið að birta af degi, fuglarnir syngja í runnunum fyrir utan, bakverkurinn er vel á veg kominn með að verða óbærilegur, og ég er að prenta út lokapróförk í Kaupfélaginu. Þá get ég sent félögum mínum skjalið og farið heim að sofa með góðri samvisku.

Þetta reddast allt.

meira...

30. mars 2007 22:42 (1462 lesendur hafa sagt álit sitt)

Skyldi vera hægt að ganga umhverfis Hafnarfjörð á einum degi?

Ég fékk afar sérstakt símtal um kvöldmatarleytið.

"Sæl," sagði maðurinn í símanum, sem ég þekkti ekki neitt. "Ég er að hringja frá Alcan."

"Uh," sagði ég.

"Við ætluðum bara að minna þig á kosningarnar í fyrramálið."

"Er þetta Alcan?" kallar bróðir minn til mín. "Þeir hringdu líka í mig í dag!"

Eitthvað fór ég að flissa, nema maðurinn í símanum verður hálfmóðgaður og segir, "Það er nú ekkert fyndið!"

"Nei," segi ég, "það finnst mér ekki heldur, en bróðir minn vissi hver var í símanum, því þið hringduð í hann í dag."

"Jaaaá," segir maðurinn. "Við erum að hringja í alla Hafnfirðinga í dag og minna þá á þetta."

Eitthvað varð ég hvumsa við þessa yfirlýsingu, og datt ekkert betra í hug að segja en; "Það verður þá hár hjá ykkur símareikningurinn."

"Jájá, en ég get líka svarað öllum spurningum sem þú hefur, ef þú hefur eitthvað kynnt þér málið?"

"Uuuh," sagði ég, enda kunni ég engan veginn við að segja manninum að ég er fyrir löngu síðan búin að ákveða mig, og allar tilraunir Alcan til að falast eftir atkvæði mínu hafa einungis styrkt mig í þeirri staðfestu að kjósa á móti stækkun. "Jájá, ég reikna allavega með að kjósa á morgun."

"Jájá," sagði viðmælandi minn, "og kjósa bara JÁ."

Og svo kvöddumst við.

Ég er ein af þessum sem þykir hreinlega óþægilegt að tala við símasölufólk. Ég fer í algert kerfi í hvert einasta skipti sem ég lendi í úrtaki skoðanakönnunar, og ég er búin að setja stöðluð símanúmer úthringistöðva bankastofnananna inn í minnið hjá mér svo ég hafi vit á að svara ekki ef þeir hringja. Og ef einhver hringir og biður mig um að kaupa X til styrktar Y er mitt standard svar að ég sé fátækur háskólanemandi og ekki aflögufær. Það er ekki alveg rétt; ég borga minn þúsundkall til Unicef í hverjum mánuði, en ég læt það duga, að minnsta kosti þangað til að ég verð rík (og fræg).

En mér fannst þetta hálf ódrengileg framkoma. Það er svosem gott og blessað að minna fólk á að nýta sér atkvæðisrétt sinn, en að láta starfsmenn Alcan - sem hljóta að verða enn frekar fyrir barðinu á hræðsluáróðri þess ágæta fyrirtækis þessa dagana og lafhræddir um starfið sitt - hringja í mig persónulega og toga í hjartastrengina á mér undir því yfirskini að ýta undir einhverskonar íbúalýðræði í þessum bæ... það finnst mér hreinlega fyrir neðan allar hellur.

Mér þykir frábært að fá að kjósa um þetta mál, persónulega. En ef ég ætti ennþá heima úti á Álftanesi og fengi þar af leiðandi ekki að kjósa væri ég alveg brjáluð. Ég verð að segja að mér þykir það virðingarverð ákvörðun að setja þetta í gegnum íbúakosningu - og mér finnst að svona ætti að gera oftar, og hefði átt að gerast löngu fyrr.

En sú gagnrýni sem uppi hefur verið höfð, ekki bara um þessar kosningar heldur allt beint lýðræði, á fullan rétt á sér í þessu tilviki. Það hefur gripið um sig ákveðin múgæsing þessa dagana, og lýðskrumarar eru farnir að sjást í sjónvarpinu upp á hvern dag. Maður kemst varla á netið frá íslenskri IP tölu þessa dagana án þess að rekast á að minnsta kosti eina auglýsingu frá annarri hvorri fylkingunni. Og hér inn fyrir dyr hafa borist bæklingar af öllum stærðum og gerðum, geisladiskar og ýmislegt fleira, allt í þeim tilgangi að fá mig til að velja á einn veg eða annan. Og í öllu þessu glansbæklingaflóði vakti tvennt sérstaka athygli mína.

Annað var bæklingur frá "vinum Íslands" eða einhverju álíka - það kom hvergi fram hver í raun gaf hann út. Sá var einhver sá lymskulegasti áróðurspési sem ég hef komist í tæri við, en það var nú ekki þessvegna sem ég tók sérstaklega eftir honum; heldur var það vegna þess að hann var prentaður á vistvænan pappír. Sem fleiri mættu apa eftir.

Hitt var einfalt og látlaust A4 blað, ljósritað í umslagi sem utan á stóð "Kæri Hafnfirðingur". Þetta var bréf frá bændum í nágrenni Þjórsár, þar sem stendur til að virkja verði stækkun álversins að veruleika. Þar skrifuðu undir nokkrir hlutaðeigandi, og báðu Hafnfirðinga um að hugsa málið út frá öðrum sjónarhornum en þeirra eigin. Bréfið var vel skrifað og mér þótti þetta sennilega eitthvað það besta plagg sem hefur komið inn um bréfalúguna í tengslum við þetta alltsaman.

Það endaði á tilvitnun úr biblíunni. "Sælir eru hógværir, því þeir munu landið erfa."

Mér hefur sjaldan fundist biblían eins viðeigandi.

meira...

19. mars 2007 14:15 (1 lesandi hefur sagt álit sitt)

Fyrstu próf og margt fleira.

Það er nú ansi langt síðan ég hef skrifað hérna af einhverju viti, og samviskubitið er farið að naga mig inn að beini. Það hittist hinsvegar svo á að síðustu tvær vikur hjá okkur í HHS2 hafa verið ansi... strembnar.

Svo var ég náttúrlega ekki fyrr búin að dásama vorloftið en Lögmál Murphys greip inn í og ég fékk í fyrsta lagi vorkvef af heiftarlegri sortinni, og í öðru lagi byrjaði aftur að snjóa. Næst þegar ég held að vorið sé komið ætla ég að skrifa sérstakan bloggpóst um það hvort veturinn ætli aldrei að taka enda.

Annars er eitthvað ægilega lítið að frétta héðan úr skólanum. Maður er búinn að vera alveg á útopnu að reyna að ljúka öllu sem þarf að klára fyrir próf og skila af sér því sem þarf að skila.

Svo var fyrsta prófið í morgun, í Hagnýtri Hagfræði, en það er fag sem ég tók að mér að dikta, og sat því yfir því alla helgina að ganga almennilega frá því. Sem betur fer lærir maður á því líka - ekki það að ég hef forskot því að HaHa (skemmtileg skammstöfun) er frekar stærðfræðilegt fag.

Nú er það sem betur fer búið, og þá er bara að vona að mér hafi gengið eins vel í prófinu og ég held að mér hafi gengið. Ég var mjög snögg með það, reyndar, og vona að ég hafi gert rétt í því að yfirgefa bara prófsalinn eftir eina yfirferð á prófinu, en ég veit það af reynslunni að ef ég fer oftar yfir þá tekur það mig á taugum og ég fer að breyta réttum svörum í vitlaus, en hitti sjaldnast á að breyta vitlausum svörum í rétt.

Og það verður að segjast eins og er það að vera búin að losa mig við diktið tekur ansi gott farg af bakinu á mér. Mér finnst ég tíu kílóum léttari og er í betra skapi en ég hef verið lengi. Ég er eiginlega viss um það að ef ég færi út á háskólatorg þá myndu vegfarendur slást í hóp með mér í flókinni samstilltri dansrútínu, ég er í svo góðu skapi í dag.

Það hjálpar líka til að hafa fengið nokkrar mikilvægar einkunnir til baka nýverið, og þær allar góðar, og svo spillir ekki fyrir að ég er næstsíðust á lista í munnlega prófinu sem á að vera á morgun, og þarf því ekki að vita allt um alþjóðastjórnmál fyrr en klukkan fimm um eftirmiðdaginn.

En ef ég ætla hinsvegar að vita nokkuð um alþjóðastjórnmál þá er sennilega eins gott að logga mig af þessu blessaða bloggi núna og koma mér að verki. Ég lofa að taka mig á í bloggfærslunum!

meira...

3. mars 2007 15:24 (1432 lesendur hafa sagt álit sitt)

Vorvindar glaðir.

Ég leit út um gluggann í morgun og fannst veðrið frekar óspennandi. Heimurinn virtist grár og leiðinlegur, skýjahulan í nefhæð, snjórinn ekki almennilega bráðnaður allsstaðar, og allt eitthvað svo... blautt. Nema, þrátt fyrir að langa helst ekki úr herberginu neyddist ég til að fara af stað til að sanka að mér námsefni niðri á bókasafni.

Ég var vart stigin út fyrir dyrnar þegar ég áttaði mig á að eitthvað hafði breyst. Eitthvað hafði breyst töluvert.

Fyrstu tveir mánuðir ársins eru almennt minn versti tími. Skammdegið fer alveg með mig, og ég enda yfirleitt með allt í steik vegna þess að ég verð óstarfhæf út af árstíðabundnu þunglyndi. Sem betur fer eru kennararnir á Bifröst almennt skilningsríkir og reiðubúnir að styðja við bakið á manni ef maður gerir einhverjar stórkostlegar gloríur, svo yfirleitt hefur mér heppnast að lifa gegnum febrúarmánuð, þó svo að ég óski þess yfirleitt allan tímann að ég gæti bara hreinlega lagst í dvala og vaknað aftur í mars/apríl.

Það hefur ekki hjálpað skapsveiflunum mínum að undanfarið er búið að vera alveg óskaplega kalt og oft snjór upp á hné. Ég hef þessvegna hlakkað mikið til þess þegar fer að vora. Og það var einhvernveginn það sem breyttist í dag. Ólíkt fimbulkuldanum sem hefur ríkt var skyndilega vor í lofti.

Allt í einu var mér alveg sama um skýjahuluna, vinnuálagið, peningaleysið (enn ekki búin að fá námslánin), draslið í herberginu mínu og það að ég sá mig knúna til að sitja yfir lærdómnum uppi á Bifröst í stað þess að fara heim eins og venjulega.

Það er komið vor, og þetta mun allt reddast.

meira...